Ustawowa wspólność majątkowa jest preferowanym przez ustawodawcę ustrojem majątkowym, a zatem obowiązuje ona z mocy prawa, niezależnie od woli małżonków, od daty zawarcia związku małżeńskiego.
Mogą oni jednak odmiennie od ustawowego wzorca ukształtować wzajemne stosunki majątkowe za pomocą tzw. umowy majątkowej, którą należy zawrzeć
w formie aktu notarialnego. Niedochowanie tej szczególnej formy czynności prawnej powoduje jej nieważność.
Na podstawie art. 501 kro treścią umowy majątkowej mogą być objęte również dyspozycje co do wysokości udziałów małżonków po ustaniu umownej wspólności majątkowej. Według ustawowych reguł udziały małżonków po ustaniu wspólności majątkowej są równe, czyli wynoszą po 1/2. W umowie majątkowej mogą więc przyjąć określony ułamek np. 1/3 i 2/3, co oznacza, że w przyszłości dokonany podział majątku wspólnego będzie przeprowadzony według przyjętych parytetów. Ma to wpływ na kwestię ewentualnych spłat i dopłat przy podziale majątku wspólnego. Nie ma przeciwskazań, aby małżonkowie w jednym akcie notarialnym obejmującym wyłączenie wspólności ustawowej dokonali również podziału majątku wspólnego. Jest to zabieg celowy pod kątem wszczęcia przyszłej egzekucji i uniknięcia nieporozumień, co do przyszłego ewentualnego podziału majątku.
W umowie majątkowej nie jest dopuszczalne uregulowanie zarządu majątkiem wspólnym oraz poza regulacją wynikająca z art. 50 KRO (wspólność majątkowa rozszerzona) zasad odpowiedzialności za zobowiązania zaciągnięte przez jednego
z małżonków (art. 41 KRO), która uzależniona jest od zgody małżonka na zaciągnięcie zobowiązania.
Art. 47§2 KRO przewiduje możliwość zmiany lub rozwiązania umowy majątkowej i jeżeli nastąpi to w trakcie trwania małżeństwa powstaje pomiędzy małżonkami wspólność ustawowa. Skutki umowy rozwiązującej nie mają mocy wstecznej tj. rozciągają się na przyszłość. Nie mają więc zastosowania do długów powstałych przed datą wprowadzenia intercyzy.
Umowne ustanowienie rozdzielności majątkowej jest skuteczne wobec osób trzecich tylko wówczas gdy osobom takim znany był fakt zawarcia umowy majątkowej i jej rodzaj (art. 471 KRO ). Oznacza to, że skutki takiej umowy następują w stosunku do wierzyciela tylko i wyłącznie wtedy, gdy przed zawarciem takiej umowy został on o tym powiadomiony. Służy to przede wszystkim ochronie wierzyciela, albowiem powinien on znać rzeczywisty układ stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami. Jeśli małżonkowie chcą wywołać skutek wynikający z umowy majątkowej muszą przez zawarciem kontraktu na taką umowę majątkową się powołać.
Wierzyciel może zatem ocenić łączący małżonków stosunek majątkowy pod kątem ewentualnego przyszłego zaspokojenia wierzytelności. Zmiana umowy majątkowej po powstaniu zobowiązania nie ma wpływu na pozycję prawną wierzyciela. Małżeńska umowa majątkowa jest więc skuteczna wobec innej osoby tylko wówczas, gdy o jej zawarciu oraz rodzaju osoba to powzięła wiadomość przed powstaniem przysługującej jej wierzytelności.
W postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 822 KPC inicjatywa udowodnienia zmian w ustroju majątkowym należy do małżonków. Komornik wstrzyma się od dokonania czynności, jeżeli przed jej rozpoczęciem dłużnik albo jego małżonek podniesie zarzut wynikający z umowy małżeńskiej przeciwko dokonaniu czynności, okaże umowę majątkową oraz przedłoży nie budzący wątpliwości dowód na piśmie, że zawarcie umowy majątkowej małżeńskiej oraz jej rodzaj, były wierzycielowi znane.
Art. 8401 kpc daje więc dłużnikowi oraz jego małżonkowi narzędzie w postaci zarzutów z tytułu zawarcia umowy majątkowej zmierzające do wyłączenia lub ograniczenia odpowiedzialności całością lub częścią majątku.
Zawarcie umowy majątkowej ustanawiającej rozdzielność majątkową w okresie krótszym niż 2 lata przed złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości powoduje, że umowa ta jest bezskuteczna w stosunku do masy upadłości.