Z chwilą śmierci spadkodawcy, tj. w chwili otwarcia spadku, aż do dokonania działu spadku, żadnemu ze spadkobierców nie przysługują wyłączne prawa do poszczególnych rzeczy, ale jedynie ułamkowo określony udział w przedmiotach należących do spadku, który określony jest albo przez notariusza wskutek wydania tzw. APD czyli aktu poświadczenia dziedziczenia lub na mocy postanowienia Sądu o stwierdzeniu nabycia spadku. Każdy ze spadkobierców może w tym czasie posiadać poszczególne przedmioty spadkowe, zarządzać nimi, wszczynać postępowania sądowe mające na celu zachowanie i ochronę wspólnych praw spadkobierców. Może też czerpać korzyści np. z czynszu najmu, lecz tylko i wyłącznie w takim zakresie, jaki odpowiada jego udziałowi w spadku. Do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, np. sprzedaży nieruchomości, wymagana jest zgoda pozostałych spadkobierców.
W tym okresie każdy ze spadkobierców może dokonać zbycia udziału , który mu przysługuje ze spadku (art. 1051 KC) na innego spadkobiercę lub osobę spoza kręgu spadkobierców. Zbycie może polegać na sprzedaży, zamianie lub darowiźnie. Nabywca wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki zbywcy. Może więc on wystąpić do Sądu o stwierdzenie praw do spadku, może też dokonać działu spadku. Umowa zbycia udziału spadkowego musi być zawarta w formie aktu notarialnego (art. 1052 KC), gdyż w przeciwnym razie jest nieważna.
Spadkobierca może również w tym okresie rozporządzać udziałem w poszczególnym przedmiocie należącym do spadku, tj. oprócz zbycia, obciążyć taki udział np. służebnością. Wymaga to jednak zgody pozostałych spadkobierców (art. 1036 KC). Czynność dokonana bez zgody może oznaczać, że w późniejszym postępowaniu sądowym o dział spadku sąd może przyznać przedmiot objęty takim rozporządzeniem temu spadkobiercy, który nie wyraził na to zgody. Wówczas takie rozporządzenie nie wywołuje skutków prawnych.
Przez dział spadku należy rozumieć czynność prawną polegającą na podziale majątku spadkowego tj. na ustaleniu konkretnie jakie składniki majątku spadkowego mają przypaść poszczególnym spadkobiercom (ustawowym lub testamentowym) powołanym do dziedziczenia w drodze stwierdzenia praw do spadku. Jest to więc czynność rozdzielająca konkretne składniki majątkowe wchodzące w skład spadku, prawa i obowiązki majątkowe spadkodawcy oraz długi spadkowe. Umowa obejmuje przeniesienie praw majątkowych objętych spadkiem na rzecz poszczególnych spadkobierców. Dział spadku może nastąpić w drodze orzeczenia Sądu lub w drodze umowy notarialnej, pod warunkiem, że wyrażą na to zgodę wszyscy spadkobiercy (art. 1037 § 1 k.c). Stronami umowy o dział spadku są wszyscy spadkobiercy (ustawowi oraz testamentowi), a także nabywcy udziałów spadkowych. Jeżeli do spadku należy nieruchomość, ograniczone prawa rzeczowe, czy też własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu, umowa o dział spadku wymaga zachowania formy aktu notarialnego (art. 1037 k.c.).
Strony mogą dokonać całkowitego lub częściowego działu spadku. Tylko od woli spadkobierców zależy, czy umowny dział spadku obejmuje cały spadek, czy też jego część (art. 1038 § 2 k.c.). Przy umownym dziale spadku spadkobiercy mają duże możliwości rozdysponowania majątkiem. Mogą ustalić, że otrzymają ściśle określoną liczbę rzeczy, mogą cały majątek przyznać jednemu ze spadkobierców z obowiązkiem spłaty pozostałych, lub bez takiej spłaty. Wskazanym jest, aby przed dokonaniem umownego działu spadku spadkobiercy dokonali rozliczeń z tytułu pobranych ze spadku pożytków, nakładów, które ponieśli od chwili otwarcia spadku, czyli śmierci spadkodawcy, do chwili działu spadku. Raz zawarta umowa o dział spadku wiąże osoby, które ją zawarły.
Jeżeli spadkodawca w chwili działu spadku pozostawał w związku małżeńskim i w skład spadku wchodzi udział spadkodawcy w majątku objętym wspólnością majątkową małżeńską do dokonania działu spadku niezbędne jest równoczesne przeprowadzenie podziału majątku wspólnego małżonków (art. 689 KPC).
Od chwili działu spadku spadkobiercy przestają odpowiadać solidarnie za długi spadkowe. Od tego momentu ponoszą odpowiedzialność za długi spadkowe tylko w stosunku do wielkości ich udziałów, a zatem za część długu odpowiadającą ułamkowi, jakim odpowiada jego udział w spadku.